Projekt Draco

To nie w #Davos zapada dziś decyzja, czy projekty takie jak #Draco zostaną w Polsce. Tam jedynie widać, kto jest nimi realnie zainteresowany.

Informacje ze Światowego Forum Ekonomicznego o projekcie Draco doskonale wpisuje się w tematy, które wracały jak bumerang w ubiegłorocznych rozmowach m.in. na antenie Radio WNET czy podczas paneli dyskusyjnych, które miałam zaszczyt moderować — szczególnie w kontekście bezpieczeństwa, innowacji oraz realnej zdolności państwa i samorządów do ich długofalowego wspierania.

Dzisiaj coraz wyraźniej widać, że bezpieczeństwo nie jest wyłącznie domeną wojska. Jak się okazuje, niejednokrotnie są to technologie o podwójnym zastosowaniu — cywilnym i wojskowym. Z powodzeniem mogą służyć w ratownictwie, ochronie granic, zarządzaniu kryzysowym czy logistyce, a jednocześnie wzmacniać lokalne ekosystemy gospodarcze.

> Projekt Draco jest tu ciekawym przykładem! <

Z jednej strony odpowiada na bardzo konkretne potrzeby operacyjne, z drugiej ma potencjał eksportowy i przyciąga uwagę partnerów międzynarodowych. To moment, w którym kluczową rolę zaczynają odgrywać regiony, w tym parki technologiczne, posiadane zaplecze badawczo-rozwojowe, współpraca z uczelniami i lokalnym przemysłem, a także decyzje samorządów dotyczące infrastruktury i instrumentów wsparcia.

Z perspektywy samorządowej powinno zostać postawione pytanie o gotowość do budowania długich łańcuchów wartości: od prototypu, przez certyfikację, po produkcję i utrzymanie kompetencji w regionie. Bez takiego podejścia nawet najbardziej obiecujące projekty będą naturalnie migrować do miejsc, gdzie procesy decyzyjne są szybsze i bardziej przewidywalne.

Davos pokazuje nam jedno: innowacje nie uciekają „same z siebie”. O ich utrzymaniu w granicach kraju decydują konkretne warunki tworzone na poziomie lokalnym i regionalnym — partnerstwa, stabilność regulacyjna i realne zaplecze instytucjonalne. To dziś jedno z kluczowych wyzwań rozwojowych dla samorządów, jednak pojawia się pytanie, czy Polska jest już na to przygotowana?